‘Beste reizigers…'

‘Beste reizigers…' schalt er door de luidsprekers. Ik voel mijn haren recht overeind komen. Niet alleen omdat de stem me stoort in wat ik aan het doen ben. Vooral omdat ik mijzelf helemaal niet identificeer als reiziger. Bij het woord ‘reiziger’ denk ik aan iemand met een 80 L backpack op de rug, een onder het vaal gedragen t-shirt weggestopt heuptasje met verschillende buitenlandse munten, op de buik een kleinere rugzak met de belangrijke spullen en een avontuurlijke grijns op het gezicht. En natuurlijk reizigersdiarree!

Dat ben en heb ik niet op dit moment. Het is ochtend en ik ga naar mijn werk. En ik wil er zo snel mogelijk zijn. Niks avontuur en verkenning. Bovendien voelt het alsof ik op ga in een grote (stinkende?) massa wanneer ik aangesproken word met ‘beste reizigers’.

Een andere conducteur doet het wat mij betreft veel beter: ‘Goedemorgen, zoals jullie merken, rijden we langzamer dan normaal…’ Deze keer voel ik me aangesproken als een mens die dingen door heeft. Ondanks dat hij slecht nieuws brengt, voelt het goed.


‘Allemaal jassen aan!’ moedig ik mijn kinderen in de hal aan. Niemand komt in beweging. Ik besef me dat ik dezelfde 'fout' maak als de conducteur van ‘beste reizigers’. ‘Allemaal’ suggereert een grote schare aan kinderen. Het zijn er twee. Twee die zich niet aangesproken voelen en dus niet hun jas aantrekken. Herkansing de volgende dag. ‘Quinten en Philou, doen jullie je jas aan?’ en off they go: voor ik het weet staan ze buiten, met jas aan.


Vijfhonderd mensen met Parkinson doen mee met een onderzoek van Bas Bloem. Mijn opdracht was om een app te ontwikkelen om hen meer te laten bewegen. In de gesprekken vroeg ik hen waarom ze zichzelf hebben aangemeld: 'Ik wil bijdragen aan kennis over de ziekte, ook al is het niet meer voor mezelf, dan voor de generatie na mij.’ Een essentieel zinnetje. Het leidde ertoe dat de app hen niet aanspreekt als ‘deelnemer’, maar als ‘mede-maker' van het onderzoek. Ik zet hen hiermee in een actieve, nuttige en belangrijke rol.

In welk perspectief zet jij een ander?

Welke rol geef je een ander? En welk effect heeft dat?
Probeer eens een heel ander perspectief en kijk wat er gebeurt.