Het Grote Ontbijtspel

‘Kan jij maar 4 keer hooghouden?’ ‘Wat een slechte bal heb jij!’ ‘Hoezo kun jij dit niet eens?!’
Joris en ik kijken verbijsterd vanaf ons picknickkleed naar de jongens. ‘Relax even, jongens. Doe een beetje aardig. Het maakt toch niet uit wie het langst hooghoudt?’ tippen we hen af en toe.

Voor mijn zoons 10e verjaardag zijn we met drie vriendjes gaan kamperen. De vier jongens gedragen zich alleen niet als vrienden. Misschien moeten ze nog een beetje inkomen, we geven ze het voordeel van de twijfel. Maar ‘s ochtends vroeg horen we vanuit hun tent weer dezelfde competitieve en onvriendelijke opmerkingen. In alle vroegte besluiten we: ‘Dit kan niet langer zo. Laten we iets bedenken.’

‘Water is gratis!’ roep ik, de rest moet je verdienen. Op de picknicktafel liggen croissantjes, krentenbollen, mueslirepen en appels. Als je een gemeend compliment geeft of een verdiepende vraag stelt en iets te weten komt van je vriend dat je nog niet wist, dan mag je iets uitkiezen. Ze beginnen wat onwennig met hun ogen op de croissantjes gericht: (gniffelend) ‘Leuke bril heb je.’ ‘Leuke trui heb je, mag ik nu een croissantje?’ Voelt dit als een gemeend en specifiek compliment? ‘Nee, haha, geen croissantje voor jou!’ Je mag nog eens proberen. ‘Welke kleur is jouw tandenborstel?’ Al gauw worden de vragen interessanter dan de croissants: 'Wat voor werk doet jouw moeder eigenlijk?’ ‘En waarom is je vader altijd thuis?’. ‘Ik vind het cool dat jij piano kan spelen!’ ‘Oh, eh, bedankt.’ Er verschijnt een brede glimlach. De croissants liggen er nog, maar niemand kijkt er meer naar. ‘Wisten jullie dat ik een nacht beugel heb?’ vraagt een van de jongens. ‘Nee! Maar vannacht had je die niet in, toch?’ ‘Ja wel, toen we de zaklampen uit deden, deed ik hem stiekem in.’ De jongens moeten alle vier hard lachen.

Twee dagen later komt een van de vaders op het schoolplein naar me toe: ‘Hij zegt steeds dat hij het Grote Ontbijtspel zo leuk vond! Wat is dat?’

Grappig hoe het werkte: eerst was het de beloning die hen motiveerde, maar al snel werd het stellen van vragen en geven van complimenten op zichzelf leuker dan het verdienen van eten.